«عصبانی نیستم» سیاه نماســـــت یا فیلم‌های انتخاباتی کاندیداهای ریاســـــت جمهوری • فارویت

امام حسین (ع) : بخشنده ترین مردم کسی است که در هنگام قدرت می بخشد.
شنبه ۵ خرداد ۱۳۹۷

حجت‌الاسلام احمد ماخانومی (نماینده آقام پایتخت و عضو کمیسیون فرهنگی مجلس) یادداشتی را درباره فیلم “عصبانی نیستم” نوشت.

 به نقل رویدادنگار ایلنا، متن این یادداشت که اختصاصاً در اختیار ایلنا قرار گرفته، به شرح زیر اســـــت:

فیلم سینمایی “عصبانی نیستم” به نویسندگی و کارگردانی رضا درمیشیان را به تماشا نشستم. این فیلم با ژانر اجتماعی به داســـــتان جوانی انجام به نام نوید با گیمگری نوید محمدزاده می‌پردازد که دانشجوی ستاره‌دار و عاشق دختر هم کلاسی‌اش به نام ستاره با گیمگری باران کوثری اســـــت.

نوید دانشجوی موفقی بوده که در کنار درس خواندن اهل مطالعه و مبارزه و در حد یک دانشجو دارای علائق سیاسی و اجتماعی اســـــت دیالوگ ماندگار نوید در ارائه کنفرانس به گرازش از مرحوم دکتر شریعتی اســـــت که: “علی(ع) حاکمی بود که بر پهنه‌های بزرگی در آفریقا حکم می‌راند، اما خانومدانی سیاسی نداشت. حتی یک خانومدانی سیاسی و قتل سیاسی. ” برای من و نسل من نوستالژیک اســـــت شاید به همین جهت بود که در ایام تبلیغات انتخاباتی مجلس دهم گفته بودم” در نوجوانی به خانومدان رفتم تا خانومدانی سیاسی نداشته باشیم”

شاید بعد از این دیالوگ که انتظار رفتار علوی  ایجاد می‌کند روند حاکم بر روابط سیاسی، اجتماعی و اقتصادی به گونه‌ای پیش می‌رود که با آرمان‌های علوی فاصله زیاد دارد.

عصبانی نیستم این راه را زیاد تند می‌رود شاید این سرعت ناشی از فضای هیجانی حاکم بر ایران در سال‌های پایانی دهه ۸۰ و اوائل دهه ۹۰ شمسی اســـــت اما سیاســـــت منع و سانسور مثل متداوم نتیجه تصویر داد، یکی از این جهت که یادآور بیان حکیمانه رهبری در مورد لعن و نفرین نسبت به مانعین فعالیت سیاسی در دانشگاه اســـــت، دلیلکه اگر دانشجویان جوان اهل درد مورد حمایت و هدایت قرار بگیرند به مراتب بهتر از برخورد خشن و منع از فعالیت سیاسی در دانشگاه‌ها اســـــت، و دیگر اینکه اگر این فیلم بدون سانسور در همان زمان اکران می‌انجام گرفت بر ایجاد فضای امید برای برون رفت از گیم باخت-باخت سال ۱۳۸۸ کمک می‌انجام اما امروز و پس از سال‌ها دور انجام گرفتن از آن فضا و امیدی که با ائتلاف ابداًح‌طلبان و اصولگرایان معتدل در جامعه ایجاد انجام گرفته اکران این فیلم تعدادان امیدبخش نیست،  دیالوگ ستاره وقتی در قسمت‌های پایانی فیلم می‌گوید: “تو هی میگی درست میشه هرچه جلوتر میریم که بدتر میشه” را در این راســـــتا می‌توان ارزیابی انجام.

فیلم عصبانی نیستم یک نقد اجتماعی اســـــت از شرایط موجود. باید از نقد اســـــتقبال انجام و از آن برای برون‌رفت از فضای موجود بهره گرفت نه اینکه با ایجاد فضای محدودیت و ممنوعیت مانع ایجاد فضای نقد در جامعه شویم. یکی از معضلات جامعه ما این اســـــت راهکاری برای ایجاد فضای اعتراض وجود ندارد.

یکی از مسالمت‌آمیزترین راه‌های بیان اعتراضات و نقدهای اجتماعی اســـــتفاده از هنر اســـــت نباید با ایجاد فضای سلبی و توقیف مانع از نقد انجام گرفت. آیا با جلوگیری از  ساخت آثار هنری که به انتقاد از یک معضل اجتماعی می‌پرداخانومد اصل آن معضل از بین می‌رود یا این فقط پاک انجامن صورت مسئاله اســـــت؟

نباید آنقدر نگران این بود که اگر فیلمی اکران شود چه خواهد انجام گرفت و بر این اساس تلاش انجام که از اکران فیلمی جلوگیری شود. واقعا اکنون که فیلم عصبانی نیستم اکران انجام گرفت چه اتقاق بدی در کشور شکل گرفته اســـــت؟! این همه نگرانی و جنجال بابت اکران یک اثر هنری در شان نظام جمهوری اسلامی نیست.

سوالی که وجود دارد این اســـــت که واقعا این فیلم سیاه‌تر و ناامیدکننده‌تر اســـــت که در تعداد سالن سینمای محدود اکران می‌شود یا مستندهای انتخاباتی برخی کاندیداهای ریاســـــت جمهوری که از سیمای جمهوری اسلامی برای مخاطب گسترده پخش انجام گرفت؟ در بعضی از این فیلم‌های به ظاهر تبلیغاتی جوری عنوان انجام گرفته بود که گویی کلا در جمهوری اسلامی هیچ کاری صورت نگرفته اســـــت.

آیا ساختن چنین فیلم‌هایی از سوی کسانی که سال‌ها از مسئولین این کشور بوده‌اند ایجاد فضای ناامیدی در جامعه می‌کند یا فیلم یک هنرمند منتقد؟

بعد از تماشای فیلم سینمایی عصبانی نیستم گفتگوی نسبتا مفصلی با جناب درمیشیان داشتم و به ایشان گفتم بنده  معتقدم نقش هنرمند برجسته‌سازی معضلات اجتماعی اســـــت چه بسا به مراتب بزرگتر از آنچه هست، معضلاتی که شاید دیده نمی‌شوند یا جدی تلقی نمی‌شوند، هنرمند با طراحی یک کاریکاتور، یا عکاسی یک تصویر و ساختن یک فیلم یا نمایش تئاتر خانومگ خطر را به صدا درمی‌آورد، عصبانی نیستم از این قبیل اســـــت اما نقص مدیریت هنر به ویژه سینما در کشور در عدم هماهنگی بین هنرمندان با سیاســـــت مداران و حاکمان اســـــت نمونه یک سینمای هماهنگ با سیاسیون را هالیوود می‌دانم که تاثیرش از پنتاگون و سیا به مراتب افزایش اســـــت.

هالیوود بخشی از نظام ایالات متحده اســـــت که برای آمریکایی انجامن دنیا پیش قرنخست سایر بخش‌ها و توجیه‌گر سبک خانومدگی آمریکایی اســـــت به نظر من هالیوود سفارشی‌ترین آثار سینمایی دنیا را تولید می‌کند اما در فرایند سفارش سوژه و دنبال را می‌پذیرد نه دخالت‌های کارمندان حقوق بگیر را!

در نتیجه هالیوود بخشی از پازل آمریکایی انجامن اســـــت که بخش‌های دیگر آن پنتاگون، وزارت خزانه‌داری، سیا  و در راس هرم آن صهیونیسم جهانی اســـــت.

اما ما در ایران قوی‌ترین هنرمندانمان را به کار سفارشی دعوت می‌کنیم و از آنها می‌خواهیم برای ما اســـــتخاره‌ای بکنند که حتما نیکو بیاید و بعد نه تنها در سوژه و دنبال که در متن، لوکیشن، دیالوگ و کاراکترها چنان دخالت می‌کنیم که شوری آش صدای آشپز را هم درمی‌آورد!

در ایران کار سفارشی کاری اســـــت که هنرمند را به دریوزگی می‌کشاند تا آنجا که برای لقمه نانی وارد گیم‌های سیاسی مبتذل می‌شود و از نام خویش می‌گذرد! و بالاخره به درمیشیان جوان گفتم کس نخارد پشت من جز ناخن انگشت من، ایران به امید نیاز دارد نتیجه پمپاژ یاس فروپاشی اجتماعی اســـــت دشمنان ایران و اسلام به هیچکس رحم نمی‌کنند آنها به هیچ میثاقی پایبند نیستند از شما انتظار می‌رود روی آثاری فکر کنید که امید را در جامعه تقویت کند، از طرح گفتگوی ملی برای ایشان گفتم و از اینکه سینما می‌تواند بخشی از پروسه گفتگو باانجام گرفت.